1975’e kadar Portekiz’e, daha sonra da Endonezya’ya bağlı olan Doğu Timor, Mayıs 2002’de bağımsızlığını kazandı. Soğuk Savaş döneminde Endonezya, Ortadoğu’da dengelerin korunması için ABD için önemliydi. Nüfusunun %90’ı Müslüman olmasına rağmen, Endonezya ABD desteği ile gayrimüslimler tarafından yönetildi ve Müslümanlar çeşitli zulümlere maruz kaldı. Soğuk Savaş sonrasında ise bölgede komünizm tehlikesi kalmadı, ancak bundan sonra da Müslüman uyanışa karşı bir mücadele başladı. Açe gibi nüfusu Müslümanlardan oluşan diğer bölgelerin bağımsızlık taleplerine kulak tıkayan Batı ve ABD, Doğu Timor’un bağımsızlık isteğini destekledi çünkü bu bölgenin nüfusu Katoliklerden oluşmaktaydı. ABD bu sayede Endonezya üzerinde daha iyi bir kontrol mekanizması ele geçirmiş olacaktı. Endonezya hükümeti ise bağımsızlık talebinde olan bölgeleri güçlü bir federasyon çatısı altında toplamayı amaçlamıştı. Sonuçta Endonezya askerleri ile Doğu Timor milisleri arasında yaklaşık 10 bin kişinin ölümüne neden olan yoğun çatışmalar yaşandı.

Yine de ABD ve Batı çeşitli yollarla kargaşa ortamı oluşturarak Doğu Timor’da istikrarsızlığı destekliyor. Bölgede geçtiğimiz ay yaşanan olaylar da bunun bir göstergesi. Şubat ayında yüksek maaş talebi ile greve başlayan ve bunun sonucunda ordudan atılan 600 asker başkent Dili’de askerlerle çatışmaya başladı. Silahlı milisler kentin güneyindeki evleri ve işyerlerini ateşe verdi. Çatışmalarda 23 kişi öldü ve 100’ün üzerinde kişi de yaralandı. Olaylar üzerine BM, Portekiz, Avustralya, Endonezya, Malezya ve Yeni Zelanda bölgeye asker gönderdi. Bunun üzerine Haziran ayının sonlarına doğru isyancılar silahlarını bırakmaya başladılar. Yaşanan olaylar sonucu paniğe kapılan binlerce kişi elçiliklere, kiliselere ve yakındaki köylere sığındı. 27 bin Timorlunun evlerini terk ettiği bildiriliyor