Üçüncü yılını geride bırakan Amerikan işgalindeki Irak’ta toplumsal ve siyasal süreci yerinde görmek üzere bir yıl aradan sonra İHH İnsani Yardım Vakfı adına yeniden Irak’tayız. Ziyaretin temel amacı, yeni hükümetin kuruluşunun Irak toplumu üzerinde değişim beklentileri oluşturup oluşturmadığını anlamak, mezhep çatışması ihtimalini yerinde görmek ve sebeplerini ilk ağızlardan öğrenmeye çalışmak.

Geçen yıl ile karşılaştırıldığında ülke ne yazık ki çok daha kötü durumda. Bağdat, yüzü gülmeyen insanların yaşadığı bir mezarlık görünümünde. Hemen her ara caddenin girişi demir kapanlar, beton bariyerler ve dikenli tellerle kapatılmış. İnfilak edeceği korkusuyla birçok caddede araçların park etmesine izin dahi verilmiyor. İnsanların birbirlerine bakışı çok farklı. Yaşanan kaos, çatışma, tedhiş ve korku ortamı hiç kimsede güven bırakmamış. Dostluk, arkadaşlık, kardeşlik gibi derin ilişkiler siyasal kamplaşmaya bağlı olarak bir anlam ifade ediyor. Aynı siyasal gruptan değilsen, aynı etnik kökenden gelmen dahi önemli değil. Bu sebeple Şii ve Sünni Türkmenler arasında derin bir ayrışma yaşanmış durumda. Kuzey kentlerinden binlerce Şii Türkmen aile, aldıkları tehditler sebebiyle daha güvenli gördükleri güney kentlerine, Şii Arapların yanına sığınmış durumda. Kürtler için de aynı durum söz konusu. İslamcı Kürtler ile biraz daha profan olanlar arasında derin uçurumlar başlamış. Araplık zaten hiçbir anlam ifade etmiyor. Şii ya da Sünni sıfatı daha fonksiyonel hale gelmiş.

Irak’ta her gün ortalama 50 faili meçhul cinayet işleniyor. Bunların tamamı ya işkence edilmiş olarak öldürülenler ya yargısız infazla kurşuna dizilmiş olanlar ya da gövdesi olmayan kesik başlar şeklinde. Eylem adı altında yapılan şiddet gösterilerinde de yine 20 ila 50 insan yaşamını yitiriyor. Bu yönüyle yeni hükümetin eski Caferi hükümetinden hiçbir farkı bulunmuyor.

Bir gece hangi maskeli kişilerin gelip kızını, oğlunu veya kendisini kaçıracağını bilmemek, Iraklılarda kontrolsüz bir silahlanma yarışı başlatmış durumda. Devlet sisteminin olmadığı veya çok sınırlı oranda hissedildiği ülkede, insanlar kendi güvenliklerini kendileri sağlamaya çalışıyor. Kısacası, Irak’ta hükümetlerin değişmesiyle değişmeyen tek şey, kan ve barut kokusu.