Son zamanlarda Rusya’da alevlenen ırkçılığın neden olduğu dazlak terörü Senegalli bir gencin öldürülmesiyle doruğa ulaştı. Nisan ayı başlarında, Kabardey-Balkar Kültür Bakanı’nın beyin travması geçirerek hastaneye kaldırılmasına yol açan dazlaklar, Kafkas kökenli bir TV muhabirine de saldırmışlardı. Gün geçtikçe alevlenen ve ülkedeki yabancıların hayatını tehdit eder hale gelen bu saldırılar, Rus halkının iç güvenliğinin sağlanıp sağlanmadığının da sorgulanmasını beraberinde getirdi. Nitekim ülkede yapılan geniş katılımlı bir ankette halkın büyük çoğunluğu, sokaklarda terör estiren ırkçı dazlaklar bir yana devletin kendi güvenlik organlarının keyfi uygulamalarından korktuğunu ve kendilerini güvende hissetmediklerini ifade etti.

Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi, ırkçı politikaların ulaştığı ölümcül nokta ve neden olduğu güvensizlik ortamı dolayısıyla uyarıda bulunurken faşist organizasyonlarla mücadelede gevşek davranan Rusya’dan gerekli yasal düzenlemeleri yerine getirmesini istedi. Ancak Kabardey-Balkarlı bakanın beyin travması geçirmesi örneğinde olduğu gibi nefret saldırılarına karşı sergilediği endişeli tutumunda samimi olmayan Rusya’nın ülkedeki aşırı milliyetçilik akımından fayda sağladığını düşünenler bile var. Güç kullanmanın Rusya’nın siyasi taktiklerinden olduğunu anlamak içinse gözlerimizi Kuzey Kafkasya’ya çevirmemiz yeterli.

Sözde sıcak savaşın bittiği, ancak tüm dünyanın malumu olduğu üzere Rus operasyonlarının aralıksız devam ettiği Çeçenistan’dan her gün ölüm haberleri gelmeye devam ediyor. Son yapılan araştırmalar Kafkasya’da üstü örtülmeye çalışılan Rus zulmünü çarpıcı bir şekilde ortaya koydu. 1997’de Ottowa’da imzalanan mayın anlaşmasına imza atmayan Rusya’nın Çeçenistan’da döşediği kara mayınları nedeniyle 11 yıl içinde 3000 Çeçen hayatını kaybetti - bu her güne bir ölü demektir- ve çoğu çocuk binlercesi de sakat kaldı. Diğerleriyse potansiyel mayın kurbanı olarak hayatlarına devam ediyor.

Geçen haftalarda kapısını BM işkence raportörüne -her nasılsa- açma cesaretini gösteren Rusya, ülke içindeki faşist saldırılarla uğraşırken Çeçenistan’daki utanç tablosunu işlemeye ne kadar devam eder bilinmez. Bir yandan Kafkaslarda etnik temizlik politikasını taviz vermeden sürdürürken şimdilerde kendisiyle çelişkili bir biçimde “Filistin’e özgürlük” çağrısını haykıran Rusya’ya daha ne demeli? Peki, dünya bu devleti tanımlamak için hangi kelimeleri telaffuz etmeli? Irkçı mı, aşırı milliyetçi mi yoksa sadece zalim mi?