Elbette bu huzursuzluk ortamında en çok korunmaya ihtiyacı olanlar hiç kuşkusuz yetimlerdir. Sahipsizliği yüreklerinde bir kor gibi yaşayan bu yavrucakların imdadına duyarlı insanlar yetişir. O insanlar ki, yetimleri kendi öz evlatları gibi gözetir ve korurlar. Bunun hem insani hem de dini bir görev olduğunun bilincindedirler.

İHH İnsani Yardım Vakfı olarak düzenlemiş olduğumuz Afrika Kampanyası çerçevesinde Nijer ve Burkina Faso’ya gittik. Gittiğimiz her Afrika ülkesinde olduğu gibi bu ülkelerde de yetimleri ziyaret edip onların dertlerini dinlemek bizlerin vazifesiydi. Çünkü Afrika’da yetim olmak zaten hayata pamuk ipliği ile bağlı olan umutların hepten yok olması gibi bir şey. Bizlerin ziyaretleri adeta onların umutları oluyordu. Fakat her yere yetişmek maalesef mümkün olmuyor.

Dünya’nın en fakir ikinci ülkesi olan buna karşılık uranyum yatakları yönünden ise ilk sıralarda yer alan Nijer’in başkenti Niamey’deki bir yetim evini ziyaretimiz sırasında gördüklerimiz ve duyduklarımız karşısında yüreklerimiz burkuldu. Yetim evine girişte sorumlu bayan “Gördüğünüz şu araba Belçikalı bir kuruluştan, bu oyun evi İsviçreli bir kuruluştan ve yetimlerin masrafları Fransalı bir kuruluştan karşılanmaktadır.” diye bilgi veriyordu. Duyduklarımız karşısında hayrete düşmüştük ve daha sonra duyacaklarımızla tamamen yıkılacaktık.

Yetim evi sorumlusu bayanın odasında çocukların beyaz ailelerle olan resimlerini gördük. Merakımızı gidermek için sorduğumuz “Bu aileler kim?” sorusuna “Buradan evlat edinen aileler.” şeklinde verilen cevap bizleri şoke etti. Ve işin daha da garibi evlat edinmek için gereken şartlar nedir diye sorduğumuzda bize gösterdiği sadece bir dosya kâğıdında yazan şartlar idi. Hemen aklımıza “Acaba Avrupa’da evlat edinmek için gereken şartlar nelerdir?” sorusu takıldı.

Müslüman yetim evlatlarımıza bizlerin değil de Fransızların, Belçikalıların ve İsviçrelilerin sahip çıkması ve daha da ileri gidip onları evlat edinmeleri ne kadar acı ise bizlerin de onlarla olan bağlarımızı koparmamız bir o kadar üzücüdür.