İsrail'in gün ortasında  Eriha'da Filistinlilere ait hapishaneyi basarak ve toplarla işgal ederek  2001 yılında Filistin halkına “böcekler” diyerek hakaret ettiği için öldürülen İsrailli Turizm Bakanı Rehavam Zeevi'nin zanlıları Ahmet Saadet ve beş adamıyla birlikte 61 kişiyi kaçırmasını nasıl vasfetmeli? Yanında korsanlık tabiri bile hafif kalır. Ama İsrail bunu hep yapıyor. Eriha baskını sadece kurulması düşünülen müstakbel HAMAS yönetimiyle İsrail arasındaki güveni değil, aynı zamanda Filistinliler arasındaki iç güveni de bir kez daha sarsmıştır. The Guardian gazetesinin de yazdığı gibi “Birçok Filistinli, Batılı ülkelerin ve özellikle İngiltere'nin baskında İsrail'le gizlice işbirliği yaptığını düşünüyor. Bu talihsiz bir durum. Zira bu ülkeler HAMAS'la İsrail arasında arabulucu durumundaydı. Hapishanede gözlemcileri bulunuyordu. İsrail, Arafat'tan olduğu gibi, HAMAS'tan da İsraillilere yönelik şiddete son vermesini istiyor; ama karşılığında onlara hiçbir şey vermiyor...”

Hapishane baskını Abbas ile HAMAS arasında da güveni bir kez daha torpillemiştir. Abbas'ın da baskın operasyonunda dolaylı olarak işbirlikçi pozisyonuna düştüğü ifade ediliyor. İngiliz ve Amerikalı gözlemcilerin çekileceklerini önceden haber aldığı halde bunu gerekli mercilere yansıtmamış, bundan dolayı göstericiler hem Abbas'ı hem de İçişleri Bakanı Mahmud Dahlan'ı protesto etmişlerdi. Baskını yorumlayan The Guardian gazetesi sonucu şöyle özetliyor: “Bu bir felaket reçetesidir. Dışarıdaki birçok kişinin açıklıkla anlayabileceği bu gerçeği, İsrail'de yeni hükümeti kuracak olan liderler göremiyor...”

Acaba? Benim göremediklerine dair şüphem var. Görüyorlar ama işlerine gelmiyor. Tekzip etseler de bu açık saldırı bir seçim yatırımı. The Guardian'ın yazmadığını İsrail basını yazdı. Haaretz gazetesi: “Olmert, Eriha Operasyonu’nu imaj tazelemek için mi yaptı?” diye sormuş ve sorgulamıştır. Üstelik seçim anketleri, bu imaj tazeleme işinin işe yaradığını da ortaya koyuyor. İsrail'in Ankara Büyükelçisi Pinhas Avivi gibilerin oy kullandıkları gün İsrail'deki kamuoyu yoklamaları cezaevi baskını sonrası Kadima'nın oylarını artırdığını duyurdular. Yani baskının arkasında ince hesaplar var.

İsrail basınında yer alan anketlere göre, salı günü gerçekleştirilen operasyon sonrası, Kadima'nın oylarında gözle görülür bir artış kaydedildi. 36 olarak beklenen sandalye sayısını 38-39'a kadar çıkardığı gözlendi. Yediot Ahronot gazetesinde yer alan son kamuoyu yoklamasına göre, Kadima 120 sandalyeli mecliste 39 milletvekilliği kazanabilecek güçte. Ankete göre, Amir Peretz liderliğindeki İşçi Partisi ise 19 sandalye çıkarabilirken, aşırı sağcı Likud, 15 sandalye kazanıyor. Maariv gazetesine göre ise Kadima 39, İşçi Partisi 20, Likud ise 15 milletvekili çıkartıyor. Demek ki maksat hasıl oldu ve atılan taş hedefini buldu. Peki bu saldırının İsrail iç politikasına katkısı böyle de, Filistinlilerle barışa katkısı ne olacak? Burada tezat bir süreç işliyor. Geçici kazanımlar kalıcı barış ihtimalini yok ediyor. Şimon Peres de vaktiyle populist eğilimlerle çok yer işgal ettiklerini ve işgalin kazanıma dönüşmesiyle birlikte geri çekilemediklerini ve bu yüzden barış sürecinin kilitlendiğini ifade etmişti. Esasen populist politikalar politikacılara yarasa da İsrail'in geleceğini söndürüyor.

Ve İsrail ve ABD, bu tıkanmayı başka bir şekilde ve güç yoluyla başkalarının üzerinden çözmeye çalışıyorlar. Irak'ta başarısız olan ABD daha da ileriye giderek nasıl İran'ı hedef tahtasına oturttuysa, İsrail de sürekli kendi yanlışlarının faturasını başta Filistinliler olmak üzere başkalarına ödetiyor. ABD'nin son Milli Güvenlik Stratejisi’nde bu da var. Stratejik olarak İran'a kilitlenen ABD yönetimi, İran'ın bölgede barışı ve istikrarı baltaladığını ileri sürüyor. Daha önce İran'ın yerinde Irak, Nejad'ın yerinde Saddam ve Arafat vardı. Şimdi bu aktörler yok ama barış geldi mi? Barışı isteyen kim ki? Bush'un sözlerine göre Filistin devletinin 2005'te kurulması gerekmiyor muydu? The Guardian'ın yazdığı gibi reçete felaket üzerine yazılmış bir kere...