Etnik ve dini asimilasyona maruz kalan, ezilen ve baskılar sonucu yurtlarını terk etmek zorunda kalan bir halk Arakanlı Rohingya Müslümanları. Bugün, 48 milyon nüfuslu Burma askeri diktatörlüğünde, nüfusun %15’ini Müslümanlar oluşturmaktadır. Ancak takip ettiği etnik temizlik politikasına zemin oluşturmaya çalışan Burma askeri rejimi, Rohingya Müslümanlarının Arakan’a sonradan gelen yabancılar olduğunu iddia etmektedir.

Arakan Milli Konseyi’nin (ANC) 13 Şubat’ta yayımladığı bildiride, Rohingyaların Arakan’a Chittagong üzerinden girmiş illegal göçmenler olduğu iddia ediliyor. Rohingyalar Burma’da bulunan 135 yasal etnik grubun dışında tutularak bütün yasal hakları ellerinden alınıyor. Hâlbuki iddia edildiğinin aksine, Rohingya Müslümanları Arakan’da uzun yıllar hüküm sürmüş olan İslam devletinin halefleridir. 18. yüzyılda Müslümanların siyasi iktidarı kaybetmesinden bu yana, Budist Burma rejimi Müslümanları ezmeye yönelik bir politika takip etmekte. Camilere ve imamlara saldıran, Müslüman öğrencilere zorla Budizm eğitimi veren, Arakanlı Müslüman kadınları “mesleki beceri eğitimi” bahanesiyle zorla kamplara toplayan ve türlü işkenceler uygulayan Burma rejimi insanlık sınırlarını zorluyor.

Burma askeri rejiminin asimilasyon politikası dâhilinde takip ettiği bir diğer yöntem de Budist ve Müslüman halk arasında suni çatışmalar yaratmak. Örneğin 16 Şubat’ta, Devlet Barış ve Kalkınma Konseyi (SPDC),  üç Müslüman’ın bir Budist kadına saldırdığı iddiasıyla iki toplum arasındaki gerilimi kışkırttı ve Müslümanlara yönelik saldırıları ateşledi.  Burma’nın merkezindeki Magwe ve Chauk bölgesinde, Müslümanların camileri ve evleri yağmalandı; SPDC askerlerinin gözleri önünde Budist halkın Müslümanlara saldırmasına göz yumuldu.

Etnik temizlik projesi kapsamında yasal hakları ellerinden alınan, eğitim ve iş imkânları kısıtlanan, mülk edinemeyen, özgürlüklerine ve dini yaşantılarına müdahale edilen Rohingya Müslümanları, Burma askeri rejiminin diktatörlüğünden kaçarak sınır ülkelerde mülteci statüsünde yaşam mücadelesi veriyor. Mülteci kamplarında yeterli beslenemeyen, sağlıksız ortamlarda yaşayan Arakanlılar, belirsizliğin ve çaresizliğin kıskacında olmalarına rağmen Burma’ya dönmek istemiyorlar. Diğer yandan, uluslararası toplum ve BM’nin insanlık onuru adına Burma askeri rejimini caydıracak önlemler alması gerekiyor.