İHH İnsani Yardım Vakfı, bu yılki kurban organizasyonun serlevhasını “Kurbanla Buluşuyoruz” olarak belirlemişti. Bizim kısmetimize Bosna düşmüştü. Bosna, Bilge Kral’ın vatanı. Bosna, çıplak ayağımız. Uçaktan inince bembeyaz bir şehir ve pırıl pırıl bir güneş karşıladı bizi. Soluğu Aliya’nın mezarı başında aldık. Yüksek bir tepenin eteğinde, bembeyaz şahadet parmaklarının binlercesi arasında; birbirlerine gıpta edercesine bakıyorlar eserlerine, Saraybosnalarına…

Eğiliyor ve selamını söylüyorum ülkemin, Türkiye’min. Eğiliyor ve bir avuç kar alıyorum mezar taşının üzerinden ağartsın diye yüzümüzü… Sonra Boşnak kardeşlerimizle tekbirler getiriyoruz. Tekbirler içimizi, akan kan yeri ısıtıyor. “Bajram Şerif Mübarek Ola!” temennileri arasında hazırlıyoruz, kurban etlerini. İlk durağımız Visoko şehri. İlijas’ta bir mahalledeyiz. Avrupa’nın göbeğinde, insanlığın gözleri önünde katledilen Srebrenitsa’dan gelmiş buranın sakinleri. Sıcaklık -4 derece. Tek tek kapılarını çalıyoruz ve kurbanlarını veriyoruz şehit ve gazi ailelerinin. İstanbul diyorum, yaşlı bir nine tebessüm ediyor. Ellerini öpüp bayramlaşınca gözleri doluyor. Bir şeyler söylüyor, gözlerim mihmandarımız Enes Abi’yi arıyor. Nafile, Enes Abi uzakta başka bir kapıyı çalıyor. “Amin nineciğim Amin” diyorum. Çok memnun olduklarını gözlemliyoruz. Unutulmamanın, hatırlanmanın memnuniyeti bu. Gorazde, kurban kestiğimiz başka bir durak.

Saraybosna! İsmini kurbanı en iyi anlayan şehirler listesine çoktan koydum. “Kınalı koç nedir bilenler” listesine. Artık su da bol şehirde, yemek de. Bosnalılar, yüreklerine değil belki ama duvarlarına saplanmış mermi ve şarapnelleri bir bir söküp atıyorlar. Gelecekten ümitliler. Gözlerinde bunu hissedebiliyorsunuz. Sırp tarafında kalan topraklar için hayıflanmıyor değiller ama… Müslüman halklar ve devletler, savaştan sonra da yalnız bırakmamışlar Bosna’yı. İran, Türkiye, Arabistan; kolejleri, camileri, eğitim kurumları ve yardım kuruluşları ile oradalar. Ama “Çok zaman kaybetti Bosna!” diyorum içimden. Keşke daha fazla, keşke daha planlı yapılsa yapılanlar.

Gece yarısı Ilıdza’da Zeljeznica ırmağının kenarında yürüyoruz. Mehmet Abi, nazlı nazlı akan nehre bakıyor ve “Ne görüyorsun?” diyor. “Saraybosna’yı düşmanlarının günahlarından arındırıyor” diyorum. “Sen ne görüyorsun abi?” diyorum, “Bosna yolunu arıyor ve mecrasında akıyor.” diyor. Bosna mecrasını arıyor. Bu arayışta yardımı dokunacak samimi eller arıyor.