Açe ve Endonezya arasında 15 Ağustos 2005’te imzalanan anlaşma, Eylül ayı itibariyle uygulamaya girdi. Anlaşma gereğince, Endonezya 15 Eylül tarihinde Açe’den askerlerini çekmeye başladı. Dört kademeden oluşan çekilme sürecinin ilk aşamasında 800 askerini buradan tasfiye eden Endonezya hükümeti, Ekim ayı ortalarında 6,000 askerini daha çekmeyi planlıyor. Açe’de 30 bin askeri ve 15 bin polisi bulunan Endonezya, anlaşma gereğince asker sayısını 14,700’e, polislerin sayısını 9,100’e indirecek.

Anlaşma gereğince siyasi tutukluların serbest bırakılması da Eylül ayı başında tamamlandı. ASNLF üst düzey üyelerinden dördünün de aralarında bulunduğu 1,500 Açeli siyasi tutuklu serbest bırakıldı. Bunun yanında Endonezya, barış anlaşmasına takviye olarak, silahlarını bırakan ASNLF üyelerine, teslim oldukları tarihten başlayarak altı ay boyunca günlük yarım dolar ödenek bağlayacak ve yurt dışına kaçan Açelilerin de bölgelerine dönmeleri hususunda bir takım kolaylıklar sağlayacak.

Endonezya’nın askerlerini tasfiyesine paralel olarak ASNLF üyeleri de anlaşma gereği silahlarını bıraktı. 840 adet silaha sahip olan ASNLF, silahlarının dörtte birini, BM ve ASEAN’dan temsilciler gözetiminde teslim etti. Anlaşmanın bu aşaması, sürecin en kritik noktasını oluşturuyordu. Kalan silahların ise üç aşamada 31 Aralık’a kadar teslim edilmesi bekleniyor. Her iki taraf da şu an için anlaşma şartlarına tam olarak uyuyor.

Geniş ölçüde başarıyla sonuçlanan anlaşma süreci, Açe ve Endonezya halklarına büyük umut kaynağı oldu. En son 2003 yılında masaya yatırılan barış görüşmeleri, Endonezya’nın burada 2003 Mayıs başında sıkı yönetim ilanıyla sona ermişti. 2004 Aralık ayında   meydana gelen tsunami felaketiyle büyük ölçüde zarara uğrayan Açe, Endonezya hükümeti ile   barış masasına oturmayı onaylayarak 30 yıldır süren savaşı bitirdi. Anlaşmanın önemli bir boyutu ise, iki kardeş halk arasında yıllardır süre gelen bu savaşın bitmesine, Müslüman ülkeler ve İKÖ başta olmak üzere Müslüman kuruluşlar yerine Avrupalı arabulucuların vesile olması. Bu da sebepsiz yere acı çeken Müslüman azınlıkların Müslüman dünyanın gündemini ne ölçüde işgal ettiğinin bir göstergesi.