11 Eylül’ün beşinci yılını geride bıraktığımız şu günlerde, Afganistan’daki ABD işgalinin bu olayların ardından gerçekleştiği belki de zihinlerimizden silindi. 11 Eylül saldırılarının ertesi günü, Bush yönetimi saldırılardan El-Kaide’nin sorumlu olduğunu açıklayarak ‘teröre karşı küresel savaşını’ ilan etmişti. ABD medyası ise ağız birliği halinde Afganistan’a askeri müdahalenin gerekliliğinden söz etmeye başlamıştı.

ABD öncülüğündeki ittifakın, tehdidin kaynağı olarak lanse ettikleri bölgeleri temizlemek için hayata geçirilen yöntemlerin etkisi ise ortada. Bir taraftan kamuoyuna son anda duyurulduğu ilan edilen saldırılarla yapılanlar meşrulaştırılmaya çalışılırken, mevcut çatışmalara çare olarak gösterilen yöntem değişmiyor: Daha fazla asker, daha fazla silah, daha fazla çatışma.

ABD, Taliban güçlerinin beslendiği bölge olarak gördüğü Afganistan-Pakistan sınırında gerekli gördüğü önlemlerin alınması için Pakistan Hükümeti’ne yönelik baskılarını sürdürüyor. Ağustos ayında ABD, NATO, Afganistan ve Pakistan arasında gerçekleşen görüşmeler sonrasında, ABD Ordusu’nun sözcüsü Collins, teröristlerin yoğun olarak bulunduğu Afganistan-Pakistan sınır bölgelerine iş birliği ve koordinasyon amacıyla radyolar yerleştirildiğini açıkladı. NATO ise ülkenin güneyinde her geçen gün şiddetlenen çatışmalar neticesinde bölgeye daha fazla asker ve silah konuşlandırılmasını istiyor. Bunun için ortaya konan tehdit değişmiyor: “Kontrol edilmemesi halinde Taliban yeniden tehdit haline gelebilir.”

Bu çerçevede Eylül ayında Türkiye’den yeniden asker göndermesi talep edildi. Ancak Nisan 2007’de ISAF’ın bölge komutanlığını devralacak olan Türkiye, bu talepleri bertaraf etmeyi başardı. Lakin Taliban ile koalisyon güçleri arasında kızışan çatışmalara bakıldığında, her geçen günün Afgan halkının geleceğinden çok şey götürdüğü açıkça görülüyor. Binlerce kişinin ölümüne yol açan çatışmalarda ne Taliban gücünden bir şey yitiriyor ne de NATO ve Afgan Hükümeti’nin işbirliği içerisinde yürüttüğü operasyonlar bir sonuç veriyor. İntihar bombacılarının eylemleri, yöneticilere yönelik suikastlar ve her geçen gün kötüye giden ekonomi ve ABD tarafından dolaylı olarak desteklenen savaş zenginlerinin başını çektiği ve korkunç boyutlara ulaşan uyuşturucu üretimi ise bu kangreni daha da müzminleştiriyor. Ülkenin kuzey ve batı bölgelerinde baş gösteren kuraklık nedeniyle Afgan halkı bu kez de açlık tehlikesiyle karşı karşıya. Bölgenin artık normalleştirilmiş mağduriyetinin Afganları tamamen yalnızlığa itmesi, gelen yardımların ise kaos ortamı nedeniyle hedefine ulaşamaması, halkı bekleyen en büyük tehlike.