Mavi Hazar denizinin rengiydi, kahverengi fakir Bakü’nün. Mavi gökyüzünün rengiydi, kahverengi havada uçuşan yuttuğumuz tozun, toprağın. Mavi gözlerindeki yitmeyen umudun rengiydi, kahverengi ise yalnızlığın verdiği hüznün.

Mayıs ayı ortasında Azerbaycan Bakü’de idik. Yıllardır süren savaş sırasında yerinden yurdundan olan, zorunlu göçmen olarak canını, sadece canını Azerbaycan’a atabilen Çeçen dul ve yetimlerdi ziyaret amacımız. Yetim çalışmalarımız çerçevesinde gerçekleşen ziyaretimizde bir kez daha duvara çarpmış gibi olduk, bir kez daha utandık ‘yok’larımızdan, ‘hayır’larımızdan. Dile kolay bir milyon canın 300 bini kaybedilmişti, 200 bin kişiden de haber alınamıyordu. Tam bir soykırım, tam bir vahşet. Koskoca ülkenin yarısı yok artık. Ama kalan yarısı kadın, çocuk, yaşlı, genç demeden daha çok gayret göstererek ülkelerini savunmaya gayret ediyorlar, direniyorlar. Azerbaycan’daki yüzlerce belki binlerce Çeçen dul ve yetim de geri dönecekleri günü görmek için direniyorlar. Mülteci bile olamadan yabancı topraklarda, bir başlarına direniyorlar. Çocukların büyük kısmı resmi okullara gidemiyorlar, büyükler çalışamıyorlar, hasbelkader çalışsalar da haklarını tam olarak alamıyorlar. Birçoğunun geçinmek için yardımlardan başka çareleri yok. Yine bir çoğu İHH dışında herkesin kendilerini unuttuğunu ve yüz çevirdiğini söylüyor.20 dolar yüzünden orada çocuklar ömür boyu sakat kalma riskiyle karşı karşıya.

Altı yaşındaki bir çocuk küçükken geçirdiği menenjit rahatsızlığından kalan marazlar nedeniyle hareket edemiyor, konuşamıyor, yemek yiyemiyor ama doktora da gidemiyor, çünkü dul annesinin parası yok. Yakınlarında bomba patlayan ve bu nedenle küçük yaşta sağır olan bir çocuk konuşmayı öğrenememiş, konuşamıyor. Bir aile toplam 30 metrekarelik odada dokuz kişi yaşıyor ve bu odaya ayda 70 dolar para bulup kirayı ödemek için gelecek yardımlardan başka gelirleri yok.

Tüm bu zor koşullara rağmen çocuklar okuldan uzaklaşmasınlar diye mülteciler bir şekilde okullar oluşturmuşlar. Bu okullarda yetim çocuklara eğitim veriliyor. Çocukların hepsinin hedefleri okuyup doktor, öğretmen, mühendis olup ülkelerine geri dönebilmek.

Evet! Dünya bir yangın yeri, evet dünya rahat yeri değil. Ama biz rahatız, inanın çok rahatız ve bu rahatın bize batması lazım. Biz değil miyiz ki, bir kardeşimizin bir yeri incinse, acısa bizim de acı çekmemiz lazım gelir diyen. Biz gittik, gördük, anlatıyoruz, sizinle paylaşıyoruz. Siz de acıları, yoklukları, hastalıkları paylaşın ki kardeş olalım. Kardeş olalım ve her yeri maviye boyayalım. Bu yetimlerin gözlerindeki umudu yaşatalım.