İHH İnsani Yardım Vakfı’nın düzenlemiş olduğu Afrika Yardım Kampanyası çerçevesinde Cibuti’ye gıda dağıtımı yapmak, su kuyuları açmak, okul, hastaneleri ziyaret etmek, bölge halkıyla, sivil ve resmi kuruluşlarla görüşmeler ve yeni projeler için tetkikler yapmak üzere Cibuti’ye doğru yola çıktık.

Birçok Afrika ülkesinde olduğu gibi Cibuti’de de susuzluk, kuraklık, açlık ve sömürünün her türlü zihinsel ve fiziksel sonuçlarına şahit olduk. Yapılan yardımlar onları bir nebze olsun rahatlatıyor ve onlara yardım etmek isteyen insanların olduğunu bilmek, hayata daha sıkı bağlanmalarına ve daha gayret göstermelerine sebep oluyor. Hele bu yardımları İHH’nın kadın görevlilerinden bir ekibin götürmesi onları çok duygulandırdı ve çok mutlu etti. Giderken tüm halkımızın yardımı yanında selam ve duasıyla gitmiştik. Ancak dönüşümüzde onların hayır duaları, muhabbetleri ve kardeşlik selamları taşıyamayacak kadar çoktu.

Cibuti 1964’de Fransızlar tarafından Habeşistan’dan kopartılarak kurulan bir Fransız sömürgesi. Cibuti’de nüfusun %99’u Müslüman. Kızıldeniz’i Hint Okyanusu’na bağlayan stratejik bir öneme sahip olan Bab’ul-Mendep’in karşısında bulunan bir liman ülkesi ve 1977’de bağımsızlığına kavuşmuş. Burada yaptığımız görüşmeler sırasında Cibutililerde sömürünün yoğun etkisine tanık olduk. Yani başlarına gelen kuraklık, açlık, fakirlik, salgın hastalıklara karşı razı olma durumu var.

Neyse ki bazı dernekler, gruplar bunu aşmak için gayret gösteriyorlar ve bir takım çalışmalar yapıyorlar. Bizlerin özellikle kalıcı projelerle çok ilgilendiğimizi görmeleri bir şeyleri kendi başlarına başarabilecekleri umudunu artırıyor.

Gıda dağıtımı ve su kuyuları için gittiğimiz bölgelerde her yaz açlık ve susuzluktan insanların öldüğünü belirtiyorlar. Oysa biz limanlara yakın ve küçük bir ülke olmaları nedeniyle kısa sürede kalkınabileceklerini söylüyoruz. Neyse ki, yeni neslin eğitimli olmasına çok önem veriyorlar. Bu yüzden herkes okumaya gayret gösteriyor. Bu çabanın sonucu, nüfusun büyük bir çoğunluğu eğitimli. Yakın yıllarda kendi mühendisleri, teknik elemanları, işletmecileri, öğretmenleri ve doktorları ile sömürülmeye mahkum olmadıkları anlayışını tüm toplumlarına yayacaklarını umuyoruz. Ama onlar tek başlarına ayakta duruncaya kadar desteğimizi sürdürmemiz, bu kardeşlerimiz için üzerimize düşen önemli bir sorumluluk.