| Düşünce Gündem grubuna kayıt ol |
Cumartesi, 06 Eylül 2008
|
Sayı 45DÜNYA GÜNDEMİ; G-8 ülkeleri ve zirvenin geleceği G-8 zirvesi, dünya sorunlarına çözüm bulma zirvesi mi, yoksa yalnızca bir fotoğraf zirvesi mi? ... ROPÖRTAJ; Irak'ın cesur kadınları İHH İnsani Yardım Vakfı olarak Irak Türkmen Kadınları Derneği Başkanı Yüsra Ömer’i, bir grup Iraklı hanımla beraber temmuz ayında Türkiye’de ağırladık. İstanb... Kısa kısa Avrupa, göç politikalarını sertleştiriyor Her yıl ortalama iki milyondan fazla göçmenin giriş yaptığı Avrupa ülkeleri, göçmen sorunu ile ... DÜNYA GÜNDEMİ; AFRİKA: Soykırım iddiaları Sudan’da çıkarlarını bir türlü sağlayamayan küresel güçler, çözümü devlet başkanını soykırım gibi çok ciddi bir suçla yargıl... İKTİBAS; Afrika'da tarım nasıl yok edilir? Afrika’da tarımın bugün içinde bulunduğu durum, büyük şirketlerin çıkarlarına hizmet eden, doktrinlere sıkı sıkıya bağlı ekonomi modellerinin koca bir kıtanın ... İSLAM COĞRAFYASI: Sömürgeden bağımsızlığa Cezayir Cezayir halkı, tam 130 sene Fransa’ya her ne pahasına olursa olsun boyun eğmemekte direndi ve sonunda 1962 yılında bağımsızlığını elde etti. ...  |
||||||||||
Belkemiğini Hizbullah, güçlü Hıristiyan lider Michel Avn ve parlamento başkanı Şii lider Nebih Berri’nin oluşturduğu muhalefet, bütün baskılara rağmen direnmeyi başarmış ve Lübnan’ın bütünüyle Amerika, Fransa ve Suudi Arabistan yanlılarının eline geçmesine engel olmuşlardır.
George W. Bush hükümetinin Irak’ta bir krize girmesiyle birlikte şu açık hale gelmiştir ki ABD, İran’a yenilgi yaşatma kapasitesine sahip değildir. Ayrıca Suriye de, özellikle Irak ile sınırlarını daha sıkı tutarak ABD ile işbirliği sürecine girmiştir. Suriye’nin Annapolis Zirvesi’ne katılımıyla birlikte dengeler de değişmeye başlamıştır. Amerika’nın Irak’ta yaşadığı başarısızlık, İran’a yönelik saldırı ihtimalinin ortadan kalkması veya ertelenmesi, bu ülkenin Lübnan’daki projesinin de kan kaybetmeye başlamasına yol açmıştır. ABD, Lübnan’da ipleri tek başına ele geçiremeyeceğini anlamış; başta Suriye olmak üzere diğer güçlerle belli bir uzlaşma zemini bulunmasının şart olduğunu görmüştür. Bu arada Lübnan muhalefeti de, kendi desteğini almayacak bir cumhurbaşkanı seçiminin, ülkenin güvenliğini tehlikeye atacağına dair "çok güçlü" sinyaller göndermiştir. Tabi; böyle bir gelişmenin, Lübnan’ın büyük bölümünde sokaklara hakim olan muhalefet güçlerinin lehine olacağı herkesçe bilinen bir durumdur.
Bu gelişmeden sonra 14 Mart Güçleri şiddetli bir sarsıntı yaşadı ve neredeyse dağılma aşamasına geldi. Çünkü Michel Süleyman’ın cumhurbaşkanı seçilebilmesi için anayasanın değiştirilmesi gerekiyordu. 14 Mart Güçleri buna şiddetle karşı çıkarak Michel Süleyman’ın seçilmesini desteklemeye yanaşmadılar. Aksi halde arkalarındaki kitleye karşı inandırıcılıklarını yitirmeleri anlamına gelen bir adım atmış olacaklardı. Cumhurbaşkanlığı meselesinde Michel Süleyman uzlaşmasıyla kazanan taraf olan muhalefet, kurulacak yeni hükümetin de mevcut çoğunluk ile muhalefet arasında dengeli bir yapıya sahip olmasının güvencesini istemeye başladı. Muhalefetin bir diğer isteği, yeni genelkurmay başkanının isminin ve devletin hassas koltuklarının hükümet kurulmadan önce belirlenmesiydi. Çünkü bunların cumhurbaşkanı seçimi sonrasına bırakılması, son sözü yine parlamentoda ekseriyeti temsil eden mevcut çoğunluğun söylemesine yol açacaktı. Muhalefet, işte bu endişeden hareketle temel konularda güvenceler istiyordu. Kısacası, varılacak uzlaşma, cumhurbaşkanı adayıyla birlikte yeni hükümetin yapısını ve kritik makamlara yapılacak tayinleri de kapsamalıydı.