Türkiye Cumhuriyeti, AB'nin kuruluşunun ilk yıllarından itibaren Birlik içinde yer almak istemişse de, Türkiye'nin bu talebi yaklaşık 40 yıldır hep kasıtlı gerekçelerle geciktirilmektedir. Öyleki Romanya, Bulgaristan, Portekiz ve Polonya gibi pek çok konuda Türkiye'den daha kötü durumda olan ülkelerin bile üye olduğu bugünkü AB için sürdürülen bütün gayretler hep sonuçsuz bırakılmıştır. Ne var ki dünya kamuoyuna varlık sebebini aktarırken kullandığı ifade biçimine göre, AB'nin Türkiye'yi Birlik'e almadığı takdirde kısa vadede inandırıcılığını büsbütün yitireceği de bir gerçektir. Hatta Fransa'nın yeni seçilen cumhurbaşkanı Sarkozy bu konuda yapacağı çıkışlarla bu süreci daha da kısaltacaktır Sarkozy, etnik ve dini ayrımcılık üzerinde durmaktadır. Bu da AB ile ilgili olarak yürütülen faaliyetlerde farklı toplumlara yaklaşılırken etnik ve dini kimliklere göre tavır takınılacağının sinyallerini vermektedir.

Nicolas Sarkozy Türkiye'ye neden karşı?

Sarkozy, bizzat kendi ifadeleriyle aslında Türk milletine değil, Türkiye'nin AB içinde bulunmasına karşı olduğunu göstermek istiyor. Ancak bu davranışı siyasi olarak kesinlikle geçmişte yapılan bütün kazanımların inkarı ve yok edilmesi anlamına geliyor. Böyle davrandığı için de AB'nin herhangi bir konuda uzun yıllar uğraşarak edindiği kazanımlarının da kilitlenmesine neden olacaktır. Her geçen gün kendi tabii kaynaklarını tüketen ve diğer kıtalara muhtaç konuma gelen Avrupa ülkelerinin kendi aralarındaki bu birliktelik, kıtayı kendi bölgesinde daha fazla merkezi bir güç olarak tutmaya yetmeyecektir. Şu anda mevcut teknoloji ve sermaye birikimiyle üstünlüğünü koruyan Avrupa ülkeleri yakın gelecekte geçmiştekinden daha fazla kalifiye iş gücüne ihtiyaç duyacaktır. Üretim sektörünün tamamen Uzakdoğu ve Afrika ülkelerine kaydığı Avrupa'da, alanlarında yetişmiş uzman sayısı giderek azalacaktır. Zaten Sarkozy yaptığı açıklamalarla bunu doğrulamaktadır. Çünkü Sarkozy, Fransa'ya yetişmiş eleman kabul edeceklerini, ama vasıfsız kimselerin ülkeye kabul edilmeyeceklerini, daha önce gelenleri de en ufak bir hareketlerini bahane ederek sınırdışı edeceğini açıkça söylemektedir. Oysaki başlangıçta kalifiye eleman olarak gelme şansına sahip kişiler geçirecekleri bir rahatsızlıkla iş göremez hale geldiklerinde sınırdışı edilebilme riski ile karşı karşıya olacaklardır. Yine bu insanların çocukları bu ülkede belki yeterli eğitim alamayacak ve istenilen gelişmeyi gösteremeyip kalifiye eleman olamayacaklardır. Bunların da sınırdışı edilmeleri basit bir kararla mümkün olacak ki bu da gayri insani bir durumu beraberinde getirecektir.

Tarihte hiçbir dönemde görülmeyen bir şekilde 20. yüzyılın ikinci yarısında gerçekleşen ve 21. yüzyılda da devam edeceği tahmin edilen göç dalgaları ulus devlet yapılarında büyük değişikliklere sebep olacaktır. Zaten bizzat Nicolas Sarkozy de böyle bir göç dalgasının kurbanı olarak Fransa'ya göçe zorlanan Macar bir baba ile Selanikli bir annenin çocuğu olarak dünyaya gelmiştir. Ailesine kucak açan ülkenin en üst makamına çıkan bir kişi olarak kendine benzeyen insanlara kapıları kapatma politikası ne yakın gelecekte ne de uzak gelecekte tutacaktır. Çünkü, Fransa'nın şimdiden muhtaç olduğu bu dönüşümü yok etmesi artık imkansız görülmektedir.

Sarkozy'nin Fransa ve AB içinde yaptığı ve gelecek aylarda yapacağı çıkışlar özelde Fransa'yı, genelde ise AB'yi gerecek ve iyi kötü belirlenen güzergahı, çıkmaz bir sokağa doğru götürecektir. Onun gelecek için riskli gördüğü hususlar siyasetten anlayan herkesi düşündürmektedir. Ancak bunları çözmenin yolu, baskı ve dışlama yoluyla değil; bizzat insan haklarına saygılı bir şekilde etnik ve dini ayrım merkezli düşüncelere ağırlık vermeden ilerlemekle mümkündür.

Son olarak Sarkozy'nin, Türkiye'nin Avrupa'nın kalbinde bir ülke olmadığına dair görüşlerine gelecek olursak, bugün Fransa ve İngiltere sayesinde Hint Okyanusu, Atlas Okyanusu ve Büyük Okyanus'taki birçok küçük ada, hatta bizzat Güney Amerika'daki Fransız Guyanası, Fransa veya İngiltere sayesinde Avrupa Birliği'nin birer parçası konumunda değil midir? En basit coğrafya bilgisine sahip olanlar, Türkiye ile Güney Kıbrıs Kesimi'ni bulundukları konumları itibarıyla değerlendirdiklerinde, kesinlikle birincisinin Avrupa ülkesi olduğuna, ikincisinin ise Ortadoğu coğrafyasına ait olduğuna hükmedeceklerdir. Hatta Fransa'nın bugünkü kimliğine en büyük damgayı vuranların başında gelen Napolyon "Eğer dünyada bir tek ülke olsaydı onun başkenti İstanbul olurdu?" derken, iki asır önce Sarkozy'den daha ileri görüşlü olduğunu ortaya koymamış mıydı?