Muhalefet, “Reform İçin” Hareketi’nin liderliğinde 2-9 Kasım tarihleri arasında düzenlediği yeni gösterilerle meydanları doldurdu. Bişkek’teki Alato Meydanı’nda toplanan 30 binden fazla kişi, ülke ekonomisini kötüye götürdüğü, Akayev dönemindeki yolsuzlukları açığa çıkarmadığı ve kendi ailesini önemli mevkilere getirdiği gerekçesiyle Devlet Başkanı Kurmanbek Bakiyev’i istifaya çağırdı. Göstericilerin çağrısı, devlet başkanının yetkilerini kısıtlayan yeni bir anayasa yönündeydi.
Gösterilerin ardından muhalefetin koşullarını kabul etmek zorunda kalan Bakiyev, kendi yetkilerini parlamento lehine kısıtlayan anayasa taslağını 9 Kasım’da imzaladı. Bu anayasa ile parlamentonun yetkileri devlet başkanı karşısında arttırıldı. Ekonominin ve güvenlik güçlerinin kontrolü devlet başkanından alınarak Bakanlar Kurulu’na verildi. Parlamentonun, yeni milletvekillerinin görevlendirilmesi ve görevden alınması konusundaki yetkileri de artırıldı.

Olaylar, Batı medyasında genellikle “demokrasinin zaferi” olarak lanse edildi. Lakin Orta Asya’nın demokratikleşme süreci için bir ideal olarak gösterilen Kırgısiztan’da yoksul kesimlerin bu derece kolay mobilize edilmesi ve toplumun çeşitli kesimlerinin kendi akrabaları olan siyasetçileri ve iş adamlarını hararetle desteklemesi, demokratikleşen Kırgızistan imajına şüpheyle yaklaşmamıza neden oluyor. Kendisi de ılımlı bir devrimle iktidara gelen Bakiyev, kendisine karşı gerçekleşen bu muhalif harekette göstericileri yasadışı devrim planlamakla suçlayarak, bölgedeki otoriter yönetimleri desteklediği bilinen Rusya Devlet Başkanı Putin’den yardım istedi. Ayrıca muhalefete taraf oldukları düşünülen göstericilerin çoğunluğunu da işsizler ve muhalif liderlerin yakınları oluşturmaktaydı. Bu durum, işsizlik oranının hala %11 olduğu ülkede ekonomik durumun ve akrabalık ilişkilerinin siyasette oynadığı rolü göstermesi açısından önem arz ediyor.